Voor ons blog-fans goed nieuws: we go again!!!
We zijn te volgen op: familyclaeyspart2.blogspot.com om onze usa-adventure te volgen!
groetjes!!!
maandag 13 juni 2011
dinsdag 27 april 2010
Returning home: the flight
We zijn thuis, eindelijk en dan weer niet.
Ik heb Amerika leren kennen vanuit verschillende facetten en het blijft een fantastisch land.
Maar eerst de aflevering vlucht!
Om 5 's ochtends ging de wekker af voor het eerst in onze vakantie, ik en ventje geraken in een snellere vitesse en laden de auto, maken de kids wakker en we gekleden ze, bedden uitgestript, handdoeken in wasje gezet en dan voor de allerlaatste keer het alarm van Elderberry ingesteld & de deur toegetrokken.
We rijden rent-a-car return binnen en parkeren mooi in de juiste rijtje. We hebben de tijd niet om uit te stappen of Nico kreeg al een ticketje in zijn hand met de afrekening. Eerste koude douche: mijn verlenging zou bestaan uit de huurbedrag + aub een fuelfee alsof ik de auto eerst heb afgegeven om een nieuwe op te pikken. Ik zal me goed bepeizen (op zijn vlaams) voor ik Alamo nog eens inschakel. Maar ja ik had 4 wielen nodig om die extra week te overbruggen dus mond toe.
Dan mijn boardingpassen afdrukken: ik had van thuis uit de check-in gedaan maar door gebrek aan printer geen afdruk gemaakt. Even in de rij gestaan, aan toestelletje mijn boekingsreferentie ingegeven, mijn paspoort zelf ingelezen en van een toffe gast de labels gekregen voor de bagage. 2 van onze bagages waren zwaarder dan toegelaten maar ik denk dat ze in de USA je liever kwijt zijn dan rijk want geen woord over het gewicht. Ze kijken er zelfs niet naar.
Bagage zelf gesleurd tot aan de TSA en dan kom ik even stil.... aan de rij voor security. Letterlijk want we zouden welgeteld 20 minuten wachten eer we ons konden amuseren met handbagage even op een bandje, jasjes in een bakje en onze schoenen uitdoen. Als ik toetloos (yes geen handtastelijkheden voor een keer) door de scan stap, word ik aangesproken door een van die uniformmannetjes - mijn zenuwen sloegen toe wat heb ik nu uitgespookt? - "computer ma'm?" -"yes, forgot I'm sorry" -"no problem ma'm i'll check it" En ja mijn laptop's zijn toetsenbord wordt met een maagdelijke witte doekje gekuist de doekje gaat in scanner op zoek naar kruimels? stof? What ever, er is niet gerommeld met mijn laptop dus hij doorstaat flink de strenge controle.
Na onze voetjes terug in de schoentjes te hebben gezet, nemen we de airtrain-monorail naar de terminal 2 voor onze veel te vroege vlucht naar Atlanta. Maar we nemen eerst ontbijt, mijn voorlaatste caramel macchiato met een reuze muffin bij mijn favorite coffeestore ^^ de Starbucks natuurlijk ^^
Ik ben erin geslaagd mijn ventje ook een starbucks fan te maken want hij neemt hem niet meer zwart maar is ook gezwicht voor de macchiato family al dan niet met caramel! Flink van ik hé.
Okay we zouden een overvolle vlucht naar Atlanta nemen. Ze zochten zoals verwacht vrijwilligers maar ik verstond voor een keer geen engels hmm.
Maar ik heb mijn engels wel gebruikt (^^) om mijn zitjes op de volgende vlucht te verbeteren. We zouden oorspronkelijk allemaal gesplitst van elkaar zitten en de madams in Atlanta konden daar niets anders aan veranderen behalve mijn zitjes af te pakken. Door ons in een seatrequest positie te brengen zouden we beter opgemerkt worden in Atlanta en we zouden betere plaatsen kunnen krijgen, daar ze blijkbaar de betere plaatsen blokkeren om families samen te kunnen zetten. Jawel het heeft gewerkt, ik zou op mijn volgende vlucht op rij 13 en 14 zitten per 2, vlak voor de beeldschermen.
We zouden de komende 6 uur overbruggen door eens goed te slenteren door beide terminals A en E in Atlanta, boekenwinkels worden aan strenge controles onderworpen en we laten ons voor de allerlaatste keer gaan aan een TGI's Friday! Ik en Nico gingen voor een flat iron met jack daniels glazing, ongelooflijk lekker die saus met een tikkeltje whisky; jammer dat ik mijn steak moest snijden met een plastiek mesje tja terroristendreiging you know?!
Halverwege de namiddag zouden we onze allerlaatste caramel macchiato veroberen terwijl ventje de pianist zou beluisteren aan de foodcourt van terminal E. En dan eindelijk aan boord gaan!!!!
Maar bij het inscheppen, vraagt een moeder mij om van zitplaatsen te wisselen zodat ze het wiegje konden vastzetten aan de wand van de tv-toestel. Hoe kon ik anders dan ermee akkoord gaan? Ik zou vlak achter onze kids zitten aan de zijrij dus het enige dat ik zou verliezen is eigenlijk mijn extra beenruimte, maar ja.
Blijkbaar kun je een wiegje hangen aan de wand van het centraal gedeelte zodat baby's de hele weg kunnen platliggen. En in beide transatlantische vluchten was het van dat, de Delta crew doet alles eraan om zo'n koppel op die plaats te zetten. Mooi geste vind ik.
En dan de moment supreme: de vliegtuig ontkoppelt van de mouw. Yes we are going to belgium!!!
Not so fast: een of andere zatlap besloot vlak voor we opstegen om de boel onder te kotsen, laat ons zeggen het overschot aan amerikaanse pils achter te laten op zijn eigen zit. rommel de rommel! Dus terug taxien aan de mouw waar we vandaan kwamen, kuisploeg laten komen, ambulanciers (een van de paramedics droeg zijn zonnebril: het was nodig) en zijn valies opsporen. Resultaat: 1 uur vertraging.
Maar als die rompslomp achter de rug is dan verlaat ons vliegertje eindelijk de luchthaven van Atlanta en "Houston we have a lift-off".
Een beetje turbulentie over de oceaan, een peuter die op zijn stoel springt en onze stoel meeschudt, de slaapt die roept maar niet blijft wegens gebrek aan comfortabele positie, een bletende baby die niet in zijn wieg wou liggen maar de bende eens goed bekijken? Je weet wel de normale overlast van een lange vlucht, die hebben we helemaal gehad. Eveneens beseffen dat de vlucht komende uit NY je inhaalt, met dank aan mister dronkaard.
Maar groot is de opluchting als je maar 20 minuten moet wachten op je valiezen en alle 4 ongeschonden uitkomen. Tot je moet betalen aan P3 en en vaststellen dat je geen korting krijgt wegens vulkaanoverlast. Tja op zijn belgisch...
Maar we zijn eindelijk thuis, hond en katten zijn blij ons terug te zien en onze buren halen diep adem want Family Claeys is back in Ieper!
Ik heb Amerika leren kennen vanuit verschillende facetten en het blijft een fantastisch land.
Maar eerst de aflevering vlucht!
Om 5 's ochtends ging de wekker af voor het eerst in onze vakantie, ik en ventje geraken in een snellere vitesse en laden de auto, maken de kids wakker en we gekleden ze, bedden uitgestript, handdoeken in wasje gezet en dan voor de allerlaatste keer het alarm van Elderberry ingesteld & de deur toegetrokken.
We rijden rent-a-car return binnen en parkeren mooi in de juiste rijtje. We hebben de tijd niet om uit te stappen of Nico kreeg al een ticketje in zijn hand met de afrekening. Eerste koude douche: mijn verlenging zou bestaan uit de huurbedrag + aub een fuelfee alsof ik de auto eerst heb afgegeven om een nieuwe op te pikken. Ik zal me goed bepeizen (op zijn vlaams) voor ik Alamo nog eens inschakel. Maar ja ik had 4 wielen nodig om die extra week te overbruggen dus mond toe.
Dan mijn boardingpassen afdrukken: ik had van thuis uit de check-in gedaan maar door gebrek aan printer geen afdruk gemaakt. Even in de rij gestaan, aan toestelletje mijn boekingsreferentie ingegeven, mijn paspoort zelf ingelezen en van een toffe gast de labels gekregen voor de bagage. 2 van onze bagages waren zwaarder dan toegelaten maar ik denk dat ze in de USA je liever kwijt zijn dan rijk want geen woord over het gewicht. Ze kijken er zelfs niet naar.
Bagage zelf gesleurd tot aan de TSA en dan kom ik even stil.... aan de rij voor security. Letterlijk want we zouden welgeteld 20 minuten wachten eer we ons konden amuseren met handbagage even op een bandje, jasjes in een bakje en onze schoenen uitdoen. Als ik toetloos (yes geen handtastelijkheden voor een keer) door de scan stap, word ik aangesproken door een van die uniformmannetjes - mijn zenuwen sloegen toe wat heb ik nu uitgespookt? - "computer ma'm?" -"yes, forgot I'm sorry" -"no problem ma'm i'll check it" En ja mijn laptop's zijn toetsenbord wordt met een maagdelijke witte doekje gekuist de doekje gaat in scanner op zoek naar kruimels? stof? What ever, er is niet gerommeld met mijn laptop dus hij doorstaat flink de strenge controle.
Na onze voetjes terug in de schoentjes te hebben gezet, nemen we de airtrain-monorail naar de terminal 2 voor onze veel te vroege vlucht naar Atlanta. Maar we nemen eerst ontbijt, mijn voorlaatste caramel macchiato met een reuze muffin bij mijn favorite coffeestore ^^ de Starbucks natuurlijk ^^
Ik ben erin geslaagd mijn ventje ook een starbucks fan te maken want hij neemt hem niet meer zwart maar is ook gezwicht voor de macchiato family al dan niet met caramel! Flink van ik hé.
Okay we zouden een overvolle vlucht naar Atlanta nemen. Ze zochten zoals verwacht vrijwilligers maar ik verstond voor een keer geen engels hmm.
Maar ik heb mijn engels wel gebruikt (^^) om mijn zitjes op de volgende vlucht te verbeteren. We zouden oorspronkelijk allemaal gesplitst van elkaar zitten en de madams in Atlanta konden daar niets anders aan veranderen behalve mijn zitjes af te pakken. Door ons in een seatrequest positie te brengen zouden we beter opgemerkt worden in Atlanta en we zouden betere plaatsen kunnen krijgen, daar ze blijkbaar de betere plaatsen blokkeren om families samen te kunnen zetten. Jawel het heeft gewerkt, ik zou op mijn volgende vlucht op rij 13 en 14 zitten per 2, vlak voor de beeldschermen.
We zouden de komende 6 uur overbruggen door eens goed te slenteren door beide terminals A en E in Atlanta, boekenwinkels worden aan strenge controles onderworpen en we laten ons voor de allerlaatste keer gaan aan een TGI's Friday! Ik en Nico gingen voor een flat iron met jack daniels glazing, ongelooflijk lekker die saus met een tikkeltje whisky; jammer dat ik mijn steak moest snijden met een plastiek mesje tja terroristendreiging you know?!
Halverwege de namiddag zouden we onze allerlaatste caramel macchiato veroberen terwijl ventje de pianist zou beluisteren aan de foodcourt van terminal E. En dan eindelijk aan boord gaan!!!!
Maar bij het inscheppen, vraagt een moeder mij om van zitplaatsen te wisselen zodat ze het wiegje konden vastzetten aan de wand van de tv-toestel. Hoe kon ik anders dan ermee akkoord gaan? Ik zou vlak achter onze kids zitten aan de zijrij dus het enige dat ik zou verliezen is eigenlijk mijn extra beenruimte, maar ja.
Blijkbaar kun je een wiegje hangen aan de wand van het centraal gedeelte zodat baby's de hele weg kunnen platliggen. En in beide transatlantische vluchten was het van dat, de Delta crew doet alles eraan om zo'n koppel op die plaats te zetten. Mooi geste vind ik.
En dan de moment supreme: de vliegtuig ontkoppelt van de mouw. Yes we are going to belgium!!!
Not so fast: een of andere zatlap besloot vlak voor we opstegen om de boel onder te kotsen, laat ons zeggen het overschot aan amerikaanse pils achter te laten op zijn eigen zit. rommel de rommel! Dus terug taxien aan de mouw waar we vandaan kwamen, kuisploeg laten komen, ambulanciers (een van de paramedics droeg zijn zonnebril: het was nodig) en zijn valies opsporen. Resultaat: 1 uur vertraging.
Maar als die rompslomp achter de rug is dan verlaat ons vliegertje eindelijk de luchthaven van Atlanta en "Houston we have a lift-off".
Een beetje turbulentie over de oceaan, een peuter die op zijn stoel springt en onze stoel meeschudt, de slaapt die roept maar niet blijft wegens gebrek aan comfortabele positie, een bletende baby die niet in zijn wieg wou liggen maar de bende eens goed bekijken? Je weet wel de normale overlast van een lange vlucht, die hebben we helemaal gehad. Eveneens beseffen dat de vlucht komende uit NY je inhaalt, met dank aan mister dronkaard.
Maar groot is de opluchting als je maar 20 minuten moet wachten op je valiezen en alle 4 ongeschonden uitkomen. Tot je moet betalen aan P3 en en vaststellen dat je geen korting krijgt wegens vulkaanoverlast. Tja op zijn belgisch...
Maar we zijn eindelijk thuis, hond en katten zijn blij ons terug te zien en onze buren halen diep adem want Family Claeys is back in Ieper!
vrijdag 23 april 2010
Day 19: last day of fun
En voila onze laatste dag USA is er. Een beetje langer dan eerst gepland maar zodra we gewend waren aan het idee en de berichten van thuisland positiever waren qua terugkeer hebben we ons toegestaan het maximale eruit te halen en ervan te genieten.
We sluiten onze laatste dag met een bezoek aan Gatorland. Een voor ons totaal onbekend park en eerder een verzoek van onze nest. Het zou voor mama een never again experience worden, papa is ook er niet weg van maar de kids en vooral banghartje was de dapperste van ons allemaal.
Maar voor we richting orange blossom trail gingen, hebben we voor het eerst buiten ontbeten een goed country breakfast van onze favorite place jawel Cracker Barrel. Voor mij een trio van pancakes met blueberry toppings, Amber frosted flakes met melk en een reuze muffin, Kyara at een van haar twee pancakes (I know, maar ik kon het echt niet meer zelf opeten) en Nico dubbele roerei met bacon en dubbele pancake met een bolletje echte roomboter. We vertrekken dolgelukkig maar zeer goed gevuld buiten!
We komen binnen via de gigantische alligator mond, even aanschuiven om onze voucher te verwisselen en hopsakee we staan opeens in een heel ander Florida, de padden zijn van hout gemaakt en het wordt ons duidelijk gemaakt wie de hekken overschrijdt wordt zonder pardon... GEGETEN! Er zijn in dit park enkele verwittigingen, op gevaar van leven en dood. Ze smeken onder andere om geen kinderen op de schouders van papa te vervoeren, kwestie van geen val partijen want anders...; We worden ook verwittigd voor een soort vogel met een lange nek, familie van de pelikanen. Het zijn authentieke dieven vooral van eten en ze stelen het zonder pardon en vooral van kinderen.
Als we van de ene ponton in de andere lopen, kunnen we verschillende vijvers bewonderen met kleine aligators en krokodillen al dan niet met het gezelschap van schildpadden of grote meren waar je de grote jongens ziet. En wees gerust ze zien je ook!!
Tof en even op mijn plaats gezet, de natuur kent zijn meerdere.
Als ik opeens voor een standje kom te staan, zou ik nog nooit in mijn leven zo snel 5 stappen achteruit gedaan hebben. Je kunt uiteraard - tegen betaling - met een klein "lief" alligator op de foto of voor de durvers een grote python- achtige slang. Het is van dat laatst dat ik een panische schrik heb, don't ask me why, maar dat IK zou betalen voor op de foto te gaan met zo'n schuifdier NEVER! Eerder anders om en het zou enkele miljoenen kosten en dan nog. Te gek voor worden.
Een beetje verder kun je een klein stukje slangencollectie bewonderen. Daar ik de filmregisseur van dienst was, moest ik verplicht enkele beelden schieten, met nadruk op enkele. Belange niet alle venstertjes en vanuit een veiligheidsperimeter, je weet maar nooit. Van de schuivers naar de albino alligators. Een exemplaar gezien amai mijn botten. Er lopen echter meerdere rond met zulke afmetingen. Ik moet er wel bij vermelden dat de albino's de enige soort was die in een afgesloten en van de zon beschermde omgeving woonde. Al de andere familieleden hebben zeeën van ruimte.
Van de roofdieren naar andere bandito's maar de lieve soort: een lama, enkele geitjes en een kleine kalf. Mijn anders-zo-bang-van-alles Kyara was hier in haar nopjes! Een echte dierenvriend deze kapoen dus moederhart kon het niet weigeren om een bekertje met dierenvoer te kopen zodat ze haar diertjes kon voederen bij de hand. De dieren lopen wel mekaar omver voor een korreltje maar ja wie geeft er daar nu om? Zelfs het bekertje wordt gesmaakt, het was zo'n ijshoorntje.
Al slenterend passeren we een show Encouters. Het zat al proppevol en het was maar goed ook. Hier verrastten ze de mensen met enkele diertjes van dichtbij te tonen, raad het maar. Nee geen alligators of krokodillen maar eens een tarantula op je hand? (je had mijn vent moeten zien, het was hij nu degene binnen een veiligheidszone) of waarom niet een dwerg ratelslang? Een van de meest voorkomende soorten in onze lieve Florida en het soort die voor de meeste beten zorgt: daar het donkergrijs is maar vrij klein valt ze meestal niet op maar je stapt er wel erop! Beeld het vervolg maar zelf in. Niet groot die schuiver, fijntjes zelf maar aub. Ze is niet dodelijk maar het zou je het gevoel bezorgen dat je met heel je lichaam in een pak glasvezel bent ingestapt, gezellig.
We lopen verder daar beide volwassenen er geen interesse hadden om de rest af te wachten en met reden; nog geen 5 minuten later hoor je het publiek massaal gillen van angst, next appearance? een boa constrictor -tje why not? Zie je waarom ik er niet wou blijven kijken???
We komen in een padje die ons door de achterkant van het park begeleidt naar de grote moeras. Omgeven door klein en grote alligators die vooral genieten van de stralende zon, krijgen we de kans om enkele nesten te bewonderen van die witte bandito vogels. Ja we zagen zowel eitjes en een broedende mama als ook een verse nest vol kakelende kuikentjes. Maar heel het parcours was voor mama een regelrechte pad naar HEL. Het was niet weinig de keren dat zulke en andere soort vogels over je hoofd vlogen op een lagere hoogte dan toegestaan. Er was zelfs een enkele exemplaar die ruzie ging zoeken met een alligator/krokodil (ik zie het verschil niet zo goed). Geestig voor iemand die zich absoluut niet op haar gemak voelt.
Geef me aub een horror film alla Aliens, rollercoasters al dan niet in het donker boezemen mij geen angst, integendeel ik zou blijven zitten voor nog een ronde MAAR een parcours door de natuur omgeven door bandito's en mensetende dieren? Tja je kunt niet altijd een held zijn hé.
Een ritje met een oude trein volgde, waar je het verhaal achter het park voorgeschoteld kreeg (die vent startte in de jaren stilletjes een park met vooral slangen en noemde die Snake park, maar verwonderde zich waarom hij geen succes had (logisch nie?) het is pas beginnen opbrengen als hij het naar Gatorland veranderde en enkele prehistorische wezens aan toevoegde.
Met enige moeite kregen we onze dochters weg, we moesten omkopping eraan toevoegen. De kids hebben ze zich goed geamuseerd maar de 2,5 u. dat ik erin zat was voor mij 2 uur en 20 minuten teveel! Maar ja voor je kids...
Nog vol van onze heerlijk ontbijt gingen we onze omkoping waarmaken bij Borders en het zou pas na 14u. als - voor het eerst sinds onze aankomst in Orlando nu bijna 3 weken geleden - dat we een echte Mac Donalds binnenstappen. Ik zou me laten gaan voor een Angus 3/4pond, een zalig smakende hamburger hoewel die van de 5guys nog beter is. Maar verbeter me waar je kan: waar in België zou je de drinkbekers leeg meekrijgen met de boodschap vul ze zelf zoveel als je wilt? Yep nergens, want waarschijnlijk zou je van die grappigards krijgen die zijn lege fles cola van thuis zouden meebrengen om ze bij de Mac aan te vullen. Only in the USA.
Als we thuiskomen kunnen we eindelijk diep ademhalen, online check-in lukte zonder problemen bij Delta. Vlucht naar Atlanta is wel overboekt maar ze moeten andere chinese vrijwilligers zoeken, familie Claeys geeft zijn zitjes niet zomaar op. Dus alles opgeruimd, alle vuile was is allemaal gewassen en geplooid dus geen homework en nog een laatste keer in onze heerlijke zwembad fun gehad met de kids.
En morgen om 9.30 stijgen we op naar Atlanta onderweg naar Home sweet Home!!
Dus dag 20 zal de afsluiter worden van deze blog. See you later Alligator....
We sluiten onze laatste dag met een bezoek aan Gatorland. Een voor ons totaal onbekend park en eerder een verzoek van onze nest. Het zou voor mama een never again experience worden, papa is ook er niet weg van maar de kids en vooral banghartje was de dapperste van ons allemaal.
Maar voor we richting orange blossom trail gingen, hebben we voor het eerst buiten ontbeten een goed country breakfast van onze favorite place jawel Cracker Barrel. Voor mij een trio van pancakes met blueberry toppings, Amber frosted flakes met melk en een reuze muffin, Kyara at een van haar twee pancakes (I know, maar ik kon het echt niet meer zelf opeten) en Nico dubbele roerei met bacon en dubbele pancake met een bolletje echte roomboter. We vertrekken dolgelukkig maar zeer goed gevuld buiten!
We komen binnen via de gigantische alligator mond, even aanschuiven om onze voucher te verwisselen en hopsakee we staan opeens in een heel ander Florida, de padden zijn van hout gemaakt en het wordt ons duidelijk gemaakt wie de hekken overschrijdt wordt zonder pardon... GEGETEN! Er zijn in dit park enkele verwittigingen, op gevaar van leven en dood. Ze smeken onder andere om geen kinderen op de schouders van papa te vervoeren, kwestie van geen val partijen want anders...; We worden ook verwittigd voor een soort vogel met een lange nek, familie van de pelikanen. Het zijn authentieke dieven vooral van eten en ze stelen het zonder pardon en vooral van kinderen.
Als we van de ene ponton in de andere lopen, kunnen we verschillende vijvers bewonderen met kleine aligators en krokodillen al dan niet met het gezelschap van schildpadden of grote meren waar je de grote jongens ziet. En wees gerust ze zien je ook!!
Tof en even op mijn plaats gezet, de natuur kent zijn meerdere.
Als ik opeens voor een standje kom te staan, zou ik nog nooit in mijn leven zo snel 5 stappen achteruit gedaan hebben. Je kunt uiteraard - tegen betaling - met een klein "lief" alligator op de foto of voor de durvers een grote python- achtige slang. Het is van dat laatst dat ik een panische schrik heb, don't ask me why, maar dat IK zou betalen voor op de foto te gaan met zo'n schuifdier NEVER! Eerder anders om en het zou enkele miljoenen kosten en dan nog. Te gek voor worden.
Een beetje verder kun je een klein stukje slangencollectie bewonderen. Daar ik de filmregisseur van dienst was, moest ik verplicht enkele beelden schieten, met nadruk op enkele. Belange niet alle venstertjes en vanuit een veiligheidsperimeter, je weet maar nooit. Van de schuivers naar de albino alligators. Een exemplaar gezien amai mijn botten. Er lopen echter meerdere rond met zulke afmetingen. Ik moet er wel bij vermelden dat de albino's de enige soort was die in een afgesloten en van de zon beschermde omgeving woonde. Al de andere familieleden hebben zeeën van ruimte.
Van de roofdieren naar andere bandito's maar de lieve soort: een lama, enkele geitjes en een kleine kalf. Mijn anders-zo-bang-van-alles Kyara was hier in haar nopjes! Een echte dierenvriend deze kapoen dus moederhart kon het niet weigeren om een bekertje met dierenvoer te kopen zodat ze haar diertjes kon voederen bij de hand. De dieren lopen wel mekaar omver voor een korreltje maar ja wie geeft er daar nu om? Zelfs het bekertje wordt gesmaakt, het was zo'n ijshoorntje.
Al slenterend passeren we een show Encouters. Het zat al proppevol en het was maar goed ook. Hier verrastten ze de mensen met enkele diertjes van dichtbij te tonen, raad het maar. Nee geen alligators of krokodillen maar eens een tarantula op je hand? (je had mijn vent moeten zien, het was hij nu degene binnen een veiligheidszone) of waarom niet een dwerg ratelslang? Een van de meest voorkomende soorten in onze lieve Florida en het soort die voor de meeste beten zorgt: daar het donkergrijs is maar vrij klein valt ze meestal niet op maar je stapt er wel erop! Beeld het vervolg maar zelf in. Niet groot die schuiver, fijntjes zelf maar aub. Ze is niet dodelijk maar het zou je het gevoel bezorgen dat je met heel je lichaam in een pak glasvezel bent ingestapt, gezellig.
We lopen verder daar beide volwassenen er geen interesse hadden om de rest af te wachten en met reden; nog geen 5 minuten later hoor je het publiek massaal gillen van angst, next appearance? een boa constrictor -tje why not? Zie je waarom ik er niet wou blijven kijken???
We komen in een padje die ons door de achterkant van het park begeleidt naar de grote moeras. Omgeven door klein en grote alligators die vooral genieten van de stralende zon, krijgen we de kans om enkele nesten te bewonderen van die witte bandito vogels. Ja we zagen zowel eitjes en een broedende mama als ook een verse nest vol kakelende kuikentjes. Maar heel het parcours was voor mama een regelrechte pad naar HEL. Het was niet weinig de keren dat zulke en andere soort vogels over je hoofd vlogen op een lagere hoogte dan toegestaan. Er was zelfs een enkele exemplaar die ruzie ging zoeken met een alligator/krokodil (ik zie het verschil niet zo goed). Geestig voor iemand die zich absoluut niet op haar gemak voelt.
Geef me aub een horror film alla Aliens, rollercoasters al dan niet in het donker boezemen mij geen angst, integendeel ik zou blijven zitten voor nog een ronde MAAR een parcours door de natuur omgeven door bandito's en mensetende dieren? Tja je kunt niet altijd een held zijn hé.
Een ritje met een oude trein volgde, waar je het verhaal achter het park voorgeschoteld kreeg (die vent startte in de jaren stilletjes een park met vooral slangen en noemde die Snake park, maar verwonderde zich waarom hij geen succes had (logisch nie?) het is pas beginnen opbrengen als hij het naar Gatorland veranderde en enkele prehistorische wezens aan toevoegde.
Met enige moeite kregen we onze dochters weg, we moesten omkopping eraan toevoegen. De kids hebben ze zich goed geamuseerd maar de 2,5 u. dat ik erin zat was voor mij 2 uur en 20 minuten teveel! Maar ja voor je kids...
Nog vol van onze heerlijk ontbijt gingen we onze omkoping waarmaken bij Borders en het zou pas na 14u. als - voor het eerst sinds onze aankomst in Orlando nu bijna 3 weken geleden - dat we een echte Mac Donalds binnenstappen. Ik zou me laten gaan voor een Angus 3/4pond, een zalig smakende hamburger hoewel die van de 5guys nog beter is. Maar verbeter me waar je kan: waar in België zou je de drinkbekers leeg meekrijgen met de boodschap vul ze zelf zoveel als je wilt? Yep nergens, want waarschijnlijk zou je van die grappigards krijgen die zijn lege fles cola van thuis zouden meebrengen om ze bij de Mac aan te vullen. Only in the USA.
Als we thuiskomen kunnen we eindelijk diep ademhalen, online check-in lukte zonder problemen bij Delta. Vlucht naar Atlanta is wel overboekt maar ze moeten andere chinese vrijwilligers zoeken, familie Claeys geeft zijn zitjes niet zomaar op. Dus alles opgeruimd, alle vuile was is allemaal gewassen en geplooid dus geen homework en nog een laatste keer in onze heerlijke zwembad fun gehad met de kids.
En morgen om 9.30 stijgen we op naar Atlanta onderweg naar Home sweet Home!!
Dus dag 20 zal de afsluiter worden van deze blog. See you later Alligator....
donderdag 22 april 2010
Day 18 Magically hopper en genieten
Ik geef toe: IK ben een volcano victim als het me uitkomt! Vandaag bij Disney was het van da. Maar waarom zou je er niet van genieten?
Als we de parking van Epcot binnenrijden, zien we een massa voor ons braafjes de parkingfee van 14 dollar betalen aan de miss in het geel. Als een echte floridaforum fan wist ik dat Disney de parking liet vallen indien je zo'n victim was. Dus als het mijn beurt was "ma'm i'm a volcano victim, where do I get my tickets?" -"at guest relations, ride through" -"Don't have I to pay for parking?" -"No its alright"
And off we go, $14 rijker en het was nog niet alles. In de werkelijkheid heb ik nog een dag tegoed op mijn disney passen eigenlijk een gratis dag uit een promo van 2 dgn. Maar mijn ticketten zijn geen hoppers en de programma van vandaag hield een bezoek aan twee parken, combineren de beste van de twee. Dus wijzelijk zweeg ik over mijn passen en met mijn itinerary in de hand schoof ik aan niet aan de guestrelations met een wachtrij van minimum half uur maar aan een gewoon kassa wachttijd nog geen 5. En mits het opgeven van mijn homeadress & phonenr + signing kreeg ik aub vandaag een ultimate park ticket hopper voor alle parken incl. waterparken. Ik was wel niet in het bezit van mijn zwemtuig dus waterparken niet van doen.
Minimum waarde van zo'n ticket $79 + hopperoptie $52 per volwassene. Reken maar uit.
We stappen Epcot binnen en snel haal ik een fastpass voor Soarin met in gedachten mijn vlucht te nemen een uurtje later: forget it! Fastpass return 15.45&16.45. Okay plannen snel omgedraaid, monorail genomen naar magic een uurtje onderweg want eerst was magic's monorail in panne en dan weer niet maar we moesten 3 treinen laten voorgaan. Free tickets = geduld hebben.
Eens magic binnen rond 12u. worden we verrast met een mini parade die aanstekelijke liedjes vervoerde, een plezier voor het oog... En dan snel doorstappen naar Buzz voor een tweede fastpass, onze batterijen bij Space café even opgeladen met een hotdog en dan in tomorrowland speedway een snelle wagentje opgepikt bestuurd door Amber herself.
Twee kantlijnen:
Mijn dochter krijgt voor haar 30ste. geen auto! Rijden in rechte banen? hoe doe de da? En maar lachen!! (en mama die dacht dat er een botsing zou plaats vinden!)
Ik heb ook ontdekt hoe fastpass in elkaar zit. Dat je een fastpass in een park lopen hebt, heeft geen invloed op een andere park, we konden moeiteloos een pass nemen in magic voor de twee-uur-termijn verviel van de andere in Epcot. Maar je ticket moet aan de ingang gevalideerd zijn: ik probeerde met mijn betaalde pass een snelle ticket te krijgen maar njet daar ik het niet gebruikt heb om binnen te komen.
Van auto's in schietauto's van Buzz en vraag me niet hoe ik het deed maar opeens ging mijn score van 6500 naar 127500. Ergens een doel geraakt met veel punten? Dus vandaag heb ik Nico verslagen, maar niet voor lang.
Next stop: enchanted tiki's room under new management, vervangen maar die management want de eerder onverstaanbare show met zingende vogeltjes is niet echt de moeite, eveneens van toepassing bij de Bear's jamboree een saai country concert met hier en daar een highlight maar vooral saaiere country stukjes. Blijkbaar was de finale liedje wel een gekende voor de native americans want ze zongen luidkeels mee: Tennesee...
Als we buiten komen was de parade bijna van start en ik vond een stukske touw zonder volk daarachter, yes onze plaatsen. Helaas in de volle zon maar het zou voor een kwartier zijn dacht ik. Ik ben goed gebakken van 45 min. wachten en parade tezamen. Maar het plezier van 2 fanfares van high schools & de celebrating parade met alles erop en eraan vanuit de eerste rij maakte veel goed.
We zijn bij het verlaten van de parade 3.45 dus tijd om te haasten naar Epcot. Deze keer verliep de monorail trip iets meer normaal en we zouden nog geen 20 minuten later in Epcot staan onderweg naar Soarin. Hier konden we eindelijk ontspannen in een mooi delta vluchtje boven California over de zee, de city, de orangetree's, de sneeuwvlakken met zijn sparren (en dito geurtje)... Magnifiek jammer dat je zonder fastpass telkens meer dan 70 minuten moet wachten.
En dan some action for the NoFear team: fast track single riders. Eerst ik en Amber & dan Nico met Amber. Kyara, ja we zijn het ondertussen gewoon...
Een laatste rondje orange team bij Mission space: even checken of mijn vetbubbeltjes nog tegen een lift off kunnen (ja ik weet ze weeral zitten) en ons enorm geamusseerd in de simulation spelletje achter de space simulator waar je of te wel achteraan voor kleurtjes zorgt of vooraan de kleurtjes in de juiste vakjes zet om je spaceshuttle sneller te laten vliegen. We zitten in beide keren aan de winnende kant: Way to go YPRES!
Een laatste rondje spaceship earth op verzoek van banghartje en we keren terug zeker overtevreden naar huis richting Cracker Barrel.
Deze country restaurant is ondertussen onze lievelings place to eat. terwijl Nico zich te goed maakt aan een deepfried steak in een jasje met white gravy, laat ik me een serieus dikke snee meatloaf smaken met mashed potatoes en ditto bruine gravy. Als toetje een no sugar apple pie die zoet smaakte van de appels zelf. En alles doorgespoeld met een raspberry iced tea dubbele portie!
Het is met een goed gevulde buik dat we nu in ons bed zullen landen. Morgen sluiten we onze US avontuur af met een half dag gatorland, but that's for tomorrow!
Sleep tight!
Als we de parking van Epcot binnenrijden, zien we een massa voor ons braafjes de parkingfee van 14 dollar betalen aan de miss in het geel. Als een echte floridaforum fan wist ik dat Disney de parking liet vallen indien je zo'n victim was. Dus als het mijn beurt was "ma'm i'm a volcano victim, where do I get my tickets?" -"at guest relations, ride through" -"Don't have I to pay for parking?" -"No its alright"
And off we go, $14 rijker en het was nog niet alles. In de werkelijkheid heb ik nog een dag tegoed op mijn disney passen eigenlijk een gratis dag uit een promo van 2 dgn. Maar mijn ticketten zijn geen hoppers en de programma van vandaag hield een bezoek aan twee parken, combineren de beste van de twee. Dus wijzelijk zweeg ik over mijn passen en met mijn itinerary in de hand schoof ik aan niet aan de guestrelations met een wachtrij van minimum half uur maar aan een gewoon kassa wachttijd nog geen 5. En mits het opgeven van mijn homeadress & phonenr + signing kreeg ik aub vandaag een ultimate park ticket hopper voor alle parken incl. waterparken. Ik was wel niet in het bezit van mijn zwemtuig dus waterparken niet van doen.
Minimum waarde van zo'n ticket $79 + hopperoptie $52 per volwassene. Reken maar uit.
We stappen Epcot binnen en snel haal ik een fastpass voor Soarin met in gedachten mijn vlucht te nemen een uurtje later: forget it! Fastpass return 15.45&16.45. Okay plannen snel omgedraaid, monorail genomen naar magic een uurtje onderweg want eerst was magic's monorail in panne en dan weer niet maar we moesten 3 treinen laten voorgaan. Free tickets = geduld hebben.
Eens magic binnen rond 12u. worden we verrast met een mini parade die aanstekelijke liedjes vervoerde, een plezier voor het oog... En dan snel doorstappen naar Buzz voor een tweede fastpass, onze batterijen bij Space café even opgeladen met een hotdog en dan in tomorrowland speedway een snelle wagentje opgepikt bestuurd door Amber herself.
Twee kantlijnen:
Mijn dochter krijgt voor haar 30ste. geen auto! Rijden in rechte banen? hoe doe de da? En maar lachen!! (en mama die dacht dat er een botsing zou plaats vinden!)
Ik heb ook ontdekt hoe fastpass in elkaar zit. Dat je een fastpass in een park lopen hebt, heeft geen invloed op een andere park, we konden moeiteloos een pass nemen in magic voor de twee-uur-termijn verviel van de andere in Epcot. Maar je ticket moet aan de ingang gevalideerd zijn: ik probeerde met mijn betaalde pass een snelle ticket te krijgen maar njet daar ik het niet gebruikt heb om binnen te komen.
Van auto's in schietauto's van Buzz en vraag me niet hoe ik het deed maar opeens ging mijn score van 6500 naar 127500. Ergens een doel geraakt met veel punten? Dus vandaag heb ik Nico verslagen, maar niet voor lang.
Next stop: enchanted tiki's room under new management, vervangen maar die management want de eerder onverstaanbare show met zingende vogeltjes is niet echt de moeite, eveneens van toepassing bij de Bear's jamboree een saai country concert met hier en daar een highlight maar vooral saaiere country stukjes. Blijkbaar was de finale liedje wel een gekende voor de native americans want ze zongen luidkeels mee: Tennesee...
Als we buiten komen was de parade bijna van start en ik vond een stukske touw zonder volk daarachter, yes onze plaatsen. Helaas in de volle zon maar het zou voor een kwartier zijn dacht ik. Ik ben goed gebakken van 45 min. wachten en parade tezamen. Maar het plezier van 2 fanfares van high schools & de celebrating parade met alles erop en eraan vanuit de eerste rij maakte veel goed.
We zijn bij het verlaten van de parade 3.45 dus tijd om te haasten naar Epcot. Deze keer verliep de monorail trip iets meer normaal en we zouden nog geen 20 minuten later in Epcot staan onderweg naar Soarin. Hier konden we eindelijk ontspannen in een mooi delta vluchtje boven California over de zee, de city, de orangetree's, de sneeuwvlakken met zijn sparren (en dito geurtje)... Magnifiek jammer dat je zonder fastpass telkens meer dan 70 minuten moet wachten.
En dan some action for the NoFear team: fast track single riders. Eerst ik en Amber & dan Nico met Amber. Kyara, ja we zijn het ondertussen gewoon...
Een laatste rondje orange team bij Mission space: even checken of mijn vetbubbeltjes nog tegen een lift off kunnen (ja ik weet ze weeral zitten) en ons enorm geamusseerd in de simulation spelletje achter de space simulator waar je of te wel achteraan voor kleurtjes zorgt of vooraan de kleurtjes in de juiste vakjes zet om je spaceshuttle sneller te laten vliegen. We zitten in beide keren aan de winnende kant: Way to go YPRES!
Een laatste rondje spaceship earth op verzoek van banghartje en we keren terug zeker overtevreden naar huis richting Cracker Barrel.
Deze country restaurant is ondertussen onze lievelings place to eat. terwijl Nico zich te goed maakt aan een deepfried steak in een jasje met white gravy, laat ik me een serieus dikke snee meatloaf smaken met mashed potatoes en ditto bruine gravy. Als toetje een no sugar apple pie die zoet smaakte van de appels zelf. En alles doorgespoeld met een raspberry iced tea dubbele portie!
Het is met een goed gevulde buik dat we nu in ons bed zullen landen. Morgen sluiten we onze US avontuur af met een half dag gatorland, but that's for tomorrow!
Sleep tight!
woensdag 21 april 2010
Day 17: Free Seaworld!
Tja waarom zou je een promo laten liggen van $78.95 de man? Misschien omdat je daarvoor 1 uur moest aanschuiven aan de kassa? Wel we schoven geduldig aan als volcano victims langs de touwtjes al zijnde aanschuiven voor mijn geliefde Toy Story midway mania met 60 min. wachttijd.
We zouden wat later ontdekken dat er achter ons een koppel Limburgers ook aanschoven: yeah gezellig! Hun verhaal in het kort: ook normaal vertrekken vorig zaterdag zoals wij maar met US Airways en via Philadelphia.
Papa vond het niet nodig om zijn laptop mee te brengen dus ze ontdekken pas aan de incheck balie dat ze niet kunnen vertrekken: met hangende pootjes de auto terug gaan vragen bij Hertz die er schaamteloos ervan profiteert om de volle pot terug aan te rekenen voor een andere en met knikkende knieen hun huisje in Kissimmee verder huren (hier hadden ze meer sjance de engelse koppel die het zou overnemen is er ook niet geraakt). Ze vertrekken ook met ons vrijdag. Moeder voelde wel traantjes opkomen, de tieners vinden het eigenlijk niet zo erg een week school missen.
Een rij achter ons een Nederlandse madam die in belgische Neerpelt woont: ze kon gisteren vertrekken maar als ze belde naar haar maatschappij kreeg ze de mededeling dat het niet zeker was of ze wel kon opstijgen dus dit madam nam de beslissing van haar vlucht te verzetten naar aub volgende week donderdag.
En voor mij een koppel engelsen die ook victims waren maar mevrouws collega had het slechter want ze had een groep van 60 kids bij haar en was blijven hangen in JFK. Beeld je nu in dat je als ouder vanuit Belgie beseft dat je kind voor onbepaalde tijd in een airport moet kamperen zonder geld, eten enz. Je moet er niet aandenken!
Okay Seaworld dan: het bleef de hele dag droog godzij dank! We starten met een lachshow Clyde & Seamore zeeleeuwen. Ik geef toe ik schoof hier niet aan voor de show zelf maar voor de white face guy: en ja deze keer een volle performance volgens de normale schema:
Madam kreeg een 7 voor haar gat, oud madam kreeg een bloeddruk-controle en was goedgekeurd, enkele mensen moesten plaats maken voor de 4xl's die onderweg waren enz.... ik zal later proberen het filmpje op youtube zetten om dit te illustreren.
Van Clyde naar Pets ahoy de kids favorite show: de poezen, honden en roze varken voerden hun rol perfect uit. Dit keer ipv een hondvrijage en dito huwelijk, een scenario van dokter die haar boterhams probeerde te eten maar steeds botvangde daar Fido het wegnam.
De dolfijnen nursery en de cove kregen ook van ons een kleine zendtijd tot het tijd was voor de show waarop wij wachten: neen niet de Orca's (die is ronduit niet meer de moeite) maar wel de dolfijnen en walvis Blue horizons. Deze keer betere plaatsen en we konden genieten van deze prachtige opvoering van springende dolfijnen en walvis samen met enkele acrobatische uitvoeringen om U tegen te zeggen.
Voor ons was het genoeg Seaworld, ik ben geen rollercoaster freak die graag ondersteboven door de looping en de screwdrivers wordt gevoerd dus we beslissen onze autotje te gaan opzoeken en naar de best buy in de buurt van Four Courners een bezoek te eren.
Best buy is de media markt van bij ons in een iets kleinere jasje. Lichtjes teleurgesteld lopen we weg en geven we JCPennies de kans om ons te verrassen: jawel de kids vonden super tee's met knuffel aan -60% samen met 2 jeans' bermudas waarbij de tweede maar $0.88 opleggen was. Toffe spullen al hebben we zelf geen kleren nodig, we zitten in de business.
Books in a million kreeg van ons een kort bezoek, de boek waar Amber haar oog had laten vallen bij Borders om diertjes te leren tekenen was hier niet aanwezig. Ik heb ook bijgeleerd als je amerikaanse uitgaven zoekt dat je inderdaad bij Borders het beste af bent kwestie prijs en promo's.
Misschien vandaag woensdag na een Mickey's bezoek en een verwenning bij Cracker Barrel: we will see!
We zouden wat later ontdekken dat er achter ons een koppel Limburgers ook aanschoven: yeah gezellig! Hun verhaal in het kort: ook normaal vertrekken vorig zaterdag zoals wij maar met US Airways en via Philadelphia.
Papa vond het niet nodig om zijn laptop mee te brengen dus ze ontdekken pas aan de incheck balie dat ze niet kunnen vertrekken: met hangende pootjes de auto terug gaan vragen bij Hertz die er schaamteloos ervan profiteert om de volle pot terug aan te rekenen voor een andere en met knikkende knieen hun huisje in Kissimmee verder huren (hier hadden ze meer sjance de engelse koppel die het zou overnemen is er ook niet geraakt). Ze vertrekken ook met ons vrijdag. Moeder voelde wel traantjes opkomen, de tieners vinden het eigenlijk niet zo erg een week school missen.
Een rij achter ons een Nederlandse madam die in belgische Neerpelt woont: ze kon gisteren vertrekken maar als ze belde naar haar maatschappij kreeg ze de mededeling dat het niet zeker was of ze wel kon opstijgen dus dit madam nam de beslissing van haar vlucht te verzetten naar aub volgende week donderdag.
En voor mij een koppel engelsen die ook victims waren maar mevrouws collega had het slechter want ze had een groep van 60 kids bij haar en was blijven hangen in JFK. Beeld je nu in dat je als ouder vanuit Belgie beseft dat je kind voor onbepaalde tijd in een airport moet kamperen zonder geld, eten enz. Je moet er niet aandenken!
Okay Seaworld dan: het bleef de hele dag droog godzij dank! We starten met een lachshow Clyde & Seamore zeeleeuwen. Ik geef toe ik schoof hier niet aan voor de show zelf maar voor de white face guy: en ja deze keer een volle performance volgens de normale schema:
Madam kreeg een 7 voor haar gat, oud madam kreeg een bloeddruk-controle en was goedgekeurd, enkele mensen moesten plaats maken voor de 4xl's die onderweg waren enz.... ik zal later proberen het filmpje op youtube zetten om dit te illustreren.
Van Clyde naar Pets ahoy de kids favorite show: de poezen, honden en roze varken voerden hun rol perfect uit. Dit keer ipv een hondvrijage en dito huwelijk, een scenario van dokter die haar boterhams probeerde te eten maar steeds botvangde daar Fido het wegnam.
De dolfijnen nursery en de cove kregen ook van ons een kleine zendtijd tot het tijd was voor de show waarop wij wachten: neen niet de Orca's (die is ronduit niet meer de moeite) maar wel de dolfijnen en walvis Blue horizons. Deze keer betere plaatsen en we konden genieten van deze prachtige opvoering van springende dolfijnen en walvis samen met enkele acrobatische uitvoeringen om U tegen te zeggen.
Voor ons was het genoeg Seaworld, ik ben geen rollercoaster freak die graag ondersteboven door de looping en de screwdrivers wordt gevoerd dus we beslissen onze autotje te gaan opzoeken en naar de best buy in de buurt van Four Courners een bezoek te eren.
Best buy is de media markt van bij ons in een iets kleinere jasje. Lichtjes teleurgesteld lopen we weg en geven we JCPennies de kans om ons te verrassen: jawel de kids vonden super tee's met knuffel aan -60% samen met 2 jeans' bermudas waarbij de tweede maar $0.88 opleggen was. Toffe spullen al hebben we zelf geen kleren nodig, we zitten in de business.
Books in a million kreeg van ons een kort bezoek, de boek waar Amber haar oog had laten vallen bij Borders om diertjes te leren tekenen was hier niet aanwezig. Ik heb ook bijgeleerd als je amerikaanse uitgaven zoekt dat je inderdaad bij Borders het beste af bent kwestie prijs en promo's.
Misschien vandaag woensdag na een Mickey's bezoek en een verwenning bij Cracker Barrel: we will see!
dinsdag 20 april 2010
Day 16: Universally rainy fun!
Leve de poncho's van de Walmart! Ik had ze vorig week gekocht toen ze regen voorspelden. Gelukkig toen hebben we geen druppel gezien en bleven onze poncho's mooi opgevouwen in onze valiezen zitten.
Vandaag heb ik ze nog maar eens uitgehaald, uit voorzorg hoopte ik. En we starten grijs maar warm onze dag richting Universal studios voor onze laatste dag van de ticketten.
En we doen het op ons gemakkie enkel waar we echt goesting in hebben. Stress hebben we genoeg met het heel vlieggedoe, dus geen overvolle programma maar enkel the best of the best!
En we starten met een meet &greet Shaggy en Scoobidou met de echte scoobie-mobiel als achtergrond. Great! En van de een m&g in de ander met het hele Simpsons family! Hoe wist Bart eigenlijk dat we onderweg waren naar Krustyland voor een Simpsons ride? Banghartje heeft toch wel een deel hiervan niet gekeken. Aan het concert "ik zal niet kijken, ik ga niet mee, ik wel geen 4D's meer ZIEN, ik ga mee MAAR ik zit tussen mama en papa" m.a.w. saaier dan de senioren generatie van tegenwoordig (die zelfs test track uitprobeert!), zijn we intussen gewoon en antwoorden op alle citaten van JA okay Kyara!
Dan een rondje aliens ambeteren, Men in black. In groepen van 2 ja banghartje wil absoluut niet mee, werken we ons eerst super snel door de single riders om te ontdekken dat er aan de instapplatform geen kat stond te wachten. De single riders gaan lekker samen schietten, joehoe!
Snel van partner veranderd en Amber gaat met Nico verplicht door de normale parcours want single riders was gesloten. Damned, 15' wachten en vooral Nico die me weeral verslaat. Op de pretfoto achteraf zie ik een super geconcentreerde mister Nico, een paar handen en een geweer: Amber zit er volledig verscholen achter die pistool, pret gegarandeerd.
Dan time out for batteries recharge. Ik penne met kip, Nico cheeseburger met weeral ongeschilde frieten, Kyara penne zonder balletje (ik moest het opfreten van haar, ze lustte het opeens niet meer) en amber een volwassen pizza + cookie.
Okay volgende halte ET (op aanvraag weliswaar van miss die opeens niet meer bang is van ET). Helaas de gepensioneerde madam die de koordje mocht bedienen sluit dat ding vlak voor ons neus hoewel ze nog geen seconde daarvoor wel een jong koppel doorliet. I'll be damned want als het mijn beurt is duurt het eeuwen voor ze de deuren openen. Top punt is dat ze aan de overkant van de opwarmzaal stonden te kletsen omdat ze geen volk hadden, for god sake!
ET wordt gelust tot een bepaald niveau en bij het verlaten van de attractie: leve de tropische regenvlaggen van Florida. We wachten even maar van zodra het serieus verkalmde & vervolgden we onze dag met onze poncho's aan. 2 witte spoken met rugzak en 2 roze spookies onderweg naar Jim Neutrons Nickelodeon zetelsritje. Nog geen 5 minuten moeten wachten voor we binnengingen.
Gezien de Chicago ;) en de Mardi gras evenementen al voorbij zijn, was vandaag een relatief kalmere dag in Universal. Wachttijd was nergens groter dan 20 minuten. Meestal zelfs maar 10. Super!
Wel na nickie's schuddende stoeltjes besluit Miss hier de Mummy nog eens te bedwingen en deze keer kreeg ik het gezelschap van mijn dochter zodat we nog eens de NoFear Team vormden! Onder een lichte angst neemt ze plaats in het wagentje maar de pret neemt snel plaats en wordt er vrijuit gegild! Yes!!!
Wel wat nu doen? we zijn 2.30 's namiddags. Wel why not island of Adventures? And hop we go & go en als eerste halte raad eens... Spidermannetje off course! Maar onderweg een guestappearance van... Spidey himself, mevr. Storm & Wolf van de X-men, Mr. Captain America en de gast die een zonnebril draagt ook van de X-men!! Tuurlijk alles op foto vastgelegd - zo maar Marvel's schatten laten voorbijgaan? no way!
Wel dan Spidey's 4D voor de NoFear team, volledig full fun die snel afgekoeld was als we de regenbui zagen. Dat waren geen druppels, maar complete watervallen! Jesus, zelfs met de poncho's zouden onze schoenen in 1 minuut volledig doorweekt zijn. Er zat niets anders op dan geduldig meer dan 15' wachten op lichtere waterval, maar we lopen al tegen 4 en we merken vooral een leegloop. Iedereen ging naar huis, hoewel het park tot 7u. open zou blijven.
We beslissen de cat in the hat nog eens een kans te geven. Dit keer moest Kyara gemeten worden om vooraan met zus te kunnen zitten; het is voor ons zeker de 5de keer dat we instappen en nu pas vonden ze Kyara aan de kleine kant *hoofdschuddend* die hare bril was nog bedoemd zeker?
Van de cat in the hat naar de carroussel van de vreemde beestjes en gezien er een serieus dreiging was voor nog een reuze plensbui toch nog besloten het park te verlaten. We waren toen 5u. 's namiddags.
Voorlopig is dit universal voor 2010. Een tof duopark waar je reuze kunt genieten en meet&greets niet onmiddellijk gekoppeld worden aan verkoop van foto's. En het is leuk om tussen de decors van New York te slenteren, al dan niet onder begeleiding van een of andere blues band. Sorry ik weet niet wie ze waren....
Onze volgende target is de Target voor brood: wat een teleurstelling. In plaats van een hypermarkt te vinden met een deftig food sectie, vind ik deze food als een afdeling soort " we zullen maar toch iets indoen zekers?" Verse groeten of vlees: forget it. Tja bakkerij is niet in alle winkels van doen, onze brood is toast-soort wel lekker en er zijn zeer degelijke bruine versies bij maar anders dan bij ons. In de Target was er maar bitter weinig keuze en ik zou de choco voor mijn boterham naast gerief voor je tuin terugvinden. Tja logica....
Voortaan zal ik maar de publix voor de tussentijdse comisches gebruiken en voor de grotere boodschappen de walmart.
Publix kun je meer als een delhaize beschouwen met de delicatessen en bv. schaaltjes vers versneden fruit (echt vers versneden voor je neus!) en de Walmart meer de Colruyt van de US. In beide moet je geen energie verbruiken om je goederen in zakken te doen, de kassierster in de walmart of zelfs een aparte madam bij de publix verdelen alles overdreven netjes in zakken: ze smijten met hun zakken terwijl in Belgie gene gratis meer krijgt en voor een flutse zak gemaakt uit maïs 5cent moet betalen. Toch een wereld van verschil.
Wat de vliegers betreft, vanavond beter nieuws dan vanmorgen. We hebben sinds vanmorgen een vaste plan b in elkaar gestoken nl. als onze delta vlucht naar Brussel wordt gecanceld dan verkiezen we een refund en zullen maandag met Tap naar Lissabon vertrekken om van daar uit met een auto naar Belgie te rijden. Rit van 1.5 dag maar we zullen zeker thuisgeraken.
En indien brussel toch doorgaat, de tap ticketten zijn volledig terugbetaalbaar dus we zullen niets verliezen. Dit is beter dan nog eens reschedule van een week.
Laat ons toch hopen op vrijdag!
Tomorrow free day Seaworld! en weeral enkel waar we goesting in hebben en niet het hele park in sneltempo doen. Zeker dolfijnen, de zeeleeuwen en misschien de orka's. We shall see...
Sleep tight!
Vandaag heb ik ze nog maar eens uitgehaald, uit voorzorg hoopte ik. En we starten grijs maar warm onze dag richting Universal studios voor onze laatste dag van de ticketten.
En we doen het op ons gemakkie enkel waar we echt goesting in hebben. Stress hebben we genoeg met het heel vlieggedoe, dus geen overvolle programma maar enkel the best of the best!
En we starten met een meet &greet Shaggy en Scoobidou met de echte scoobie-mobiel als achtergrond. Great! En van de een m&g in de ander met het hele Simpsons family! Hoe wist Bart eigenlijk dat we onderweg waren naar Krustyland voor een Simpsons ride? Banghartje heeft toch wel een deel hiervan niet gekeken. Aan het concert "ik zal niet kijken, ik ga niet mee, ik wel geen 4D's meer ZIEN, ik ga mee MAAR ik zit tussen mama en papa" m.a.w. saaier dan de senioren generatie van tegenwoordig (die zelfs test track uitprobeert!), zijn we intussen gewoon en antwoorden op alle citaten van JA okay Kyara!
Dan een rondje aliens ambeteren, Men in black. In groepen van 2 ja banghartje wil absoluut niet mee, werken we ons eerst super snel door de single riders om te ontdekken dat er aan de instapplatform geen kat stond te wachten. De single riders gaan lekker samen schietten, joehoe!
Snel van partner veranderd en Amber gaat met Nico verplicht door de normale parcours want single riders was gesloten. Damned, 15' wachten en vooral Nico die me weeral verslaat. Op de pretfoto achteraf zie ik een super geconcentreerde mister Nico, een paar handen en een geweer: Amber zit er volledig verscholen achter die pistool, pret gegarandeerd.
Dan time out for batteries recharge. Ik penne met kip, Nico cheeseburger met weeral ongeschilde frieten, Kyara penne zonder balletje (ik moest het opfreten van haar, ze lustte het opeens niet meer) en amber een volwassen pizza + cookie.
Okay volgende halte ET (op aanvraag weliswaar van miss die opeens niet meer bang is van ET). Helaas de gepensioneerde madam die de koordje mocht bedienen sluit dat ding vlak voor ons neus hoewel ze nog geen seconde daarvoor wel een jong koppel doorliet. I'll be damned want als het mijn beurt is duurt het eeuwen voor ze de deuren openen. Top punt is dat ze aan de overkant van de opwarmzaal stonden te kletsen omdat ze geen volk hadden, for god sake!
ET wordt gelust tot een bepaald niveau en bij het verlaten van de attractie: leve de tropische regenvlaggen van Florida. We wachten even maar van zodra het serieus verkalmde & vervolgden we onze dag met onze poncho's aan. 2 witte spoken met rugzak en 2 roze spookies onderweg naar Jim Neutrons Nickelodeon zetelsritje. Nog geen 5 minuten moeten wachten voor we binnengingen.
Gezien de Chicago ;) en de Mardi gras evenementen al voorbij zijn, was vandaag een relatief kalmere dag in Universal. Wachttijd was nergens groter dan 20 minuten. Meestal zelfs maar 10. Super!
Wel na nickie's schuddende stoeltjes besluit Miss hier de Mummy nog eens te bedwingen en deze keer kreeg ik het gezelschap van mijn dochter zodat we nog eens de NoFear Team vormden! Onder een lichte angst neemt ze plaats in het wagentje maar de pret neemt snel plaats en wordt er vrijuit gegild! Yes!!!
Wel wat nu doen? we zijn 2.30 's namiddags. Wel why not island of Adventures? And hop we go & go en als eerste halte raad eens... Spidermannetje off course! Maar onderweg een guestappearance van... Spidey himself, mevr. Storm & Wolf van de X-men, Mr. Captain America en de gast die een zonnebril draagt ook van de X-men!! Tuurlijk alles op foto vastgelegd - zo maar Marvel's schatten laten voorbijgaan? no way!
Wel dan Spidey's 4D voor de NoFear team, volledig full fun die snel afgekoeld was als we de regenbui zagen. Dat waren geen druppels, maar complete watervallen! Jesus, zelfs met de poncho's zouden onze schoenen in 1 minuut volledig doorweekt zijn. Er zat niets anders op dan geduldig meer dan 15' wachten op lichtere waterval, maar we lopen al tegen 4 en we merken vooral een leegloop. Iedereen ging naar huis, hoewel het park tot 7u. open zou blijven.
We beslissen de cat in the hat nog eens een kans te geven. Dit keer moest Kyara gemeten worden om vooraan met zus te kunnen zitten; het is voor ons zeker de 5de keer dat we instappen en nu pas vonden ze Kyara aan de kleine kant *hoofdschuddend* die hare bril was nog bedoemd zeker?
Van de cat in the hat naar de carroussel van de vreemde beestjes en gezien er een serieus dreiging was voor nog een reuze plensbui toch nog besloten het park te verlaten. We waren toen 5u. 's namiddags.
Voorlopig is dit universal voor 2010. Een tof duopark waar je reuze kunt genieten en meet&greets niet onmiddellijk gekoppeld worden aan verkoop van foto's. En het is leuk om tussen de decors van New York te slenteren, al dan niet onder begeleiding van een of andere blues band. Sorry ik weet niet wie ze waren....
Onze volgende target is de Target voor brood: wat een teleurstelling. In plaats van een hypermarkt te vinden met een deftig food sectie, vind ik deze food als een afdeling soort " we zullen maar toch iets indoen zekers?" Verse groeten of vlees: forget it. Tja bakkerij is niet in alle winkels van doen, onze brood is toast-soort wel lekker en er zijn zeer degelijke bruine versies bij maar anders dan bij ons. In de Target was er maar bitter weinig keuze en ik zou de choco voor mijn boterham naast gerief voor je tuin terugvinden. Tja logica....
Voortaan zal ik maar de publix voor de tussentijdse comisches gebruiken en voor de grotere boodschappen de walmart.
Publix kun je meer als een delhaize beschouwen met de delicatessen en bv. schaaltjes vers versneden fruit (echt vers versneden voor je neus!) en de Walmart meer de Colruyt van de US. In beide moet je geen energie verbruiken om je goederen in zakken te doen, de kassierster in de walmart of zelfs een aparte madam bij de publix verdelen alles overdreven netjes in zakken: ze smijten met hun zakken terwijl in Belgie gene gratis meer krijgt en voor een flutse zak gemaakt uit maïs 5cent moet betalen. Toch een wereld van verschil.
Wat de vliegers betreft, vanavond beter nieuws dan vanmorgen. We hebben sinds vanmorgen een vaste plan b in elkaar gestoken nl. als onze delta vlucht naar Brussel wordt gecanceld dan verkiezen we een refund en zullen maandag met Tap naar Lissabon vertrekken om van daar uit met een auto naar Belgie te rijden. Rit van 1.5 dag maar we zullen zeker thuisgeraken.
En indien brussel toch doorgaat, de tap ticketten zijn volledig terugbetaalbaar dus we zullen niets verliezen. Dit is beter dan nog eens reschedule van een week.
Laat ons toch hopen op vrijdag!
Tomorrow free day Seaworld! en weeral enkel waar we goesting in hebben en niet het hele park in sneltempo doen. Zeker dolfijnen, de zeeleeuwen en misschien de orka's. We shall see...
Sleep tight!
maandag 19 april 2010
Day 15: leve de regen bahhh
Leve de tropische klimaat van Florida! We zijn met goede moed opgestaan en die moed zakte snel weg bij het zien van de grijze hemel. Hemeltje lief!
Wat doen?
We starten tegenwoordig 's morgens, na onze ontbijt met het bekijken van het nieuws op vtm, kwestie van ons meer of minder zorgen te maken. Ik heb wel een extra grijze haar ontdekt in mijn weelderige coup haar van al dat doemdenken.
Okay, we moeten er het beste zien van te maken dus bestemming Celebration.
Wat doen?
We starten tegenwoordig 's morgens, na onze ontbijt met het bekijken van het nieuws op vtm, kwestie van ons meer of minder zorgen te maken. Ik heb wel een extra grijze haar ontdekt in mijn weelderige coup haar van al dat doemdenken.
Okay, we moeten er het beste zien van te maken dus bestemming Celebration.
Deze authentieke staatje is een plezier om te bezoeken. De helaas verwachte pie weekend is pas voor volgende week voorzien; een weekend vol pies die je kunt proeven mits het betalen van $10 per volw. en $5 per kid. Het is de bedoeling dat ik het NIET meer meemaak!
Wat we wel te zien kregen was ook zeker de moeite waard: een florida rally meeting van funny cars, lees eerder veel Ferrari's, Lamborghini's en een authentieke Back to the Future De lorean!
Je moet toch wel zot zijn om het wagen na te bouwen:
Nummerplaat is Outatime :)
We zijn blijven plakken tot ze verdwenen, hoewel we onze portie fijn stof bereikten :D
Een klein slenterwandeling door Market street en dan richting Florida Mall, want wat moet je doen als het pijpenstelen regent?
De Mall was super druk en eigenlijk maar tijdsverdrijvend voor ons. In de foodcourt heb ik een allerlaatste keer een 5guys burger veroberd met tomaat, salade, gegrilde ajuin en champignons maar zonder sausen, die heeft het niet nodig. De mega giant portie frieten zijn maar voor een helft naar binnengegaan :)
Okay, even stop gehouden bij Apple voor een update tja gratis internet wat wil je?
Ik zocht de juiste locatie van een Barnes&Noble boekenwinkel, een van de referenties onder de boekenwormen onder ons.
We stappen binnen in een groot winkel, redelijk klassiek van inrichting met boeken tot aan je oren. Maar de keuze is te groot. Ik had me voorgesteld een kookboek met usa keuken in te slaan maar ik vond niets naar mijn goesting binnen de vooropgestelde budget. Met lege handen (mama! kids hebben wel iets gevonden) wouden we in de in store starbucks pauze nemen maar er was geen tafel vrij te bekennen.
Starbucks is een fenomeen op zich. In geen andere koffiehuis blijven de mensen zo lang plakken, hun caramel macchiato is zo'n ervaring en de cookies onbetaalbaar! Je lekt de vingers af van de melkschuim en kruimels zijn er amper over :)
Okay, ik had onderweg naar de Barnes een andere starbucks opgemerkt dus teruggereden. We werden tegengehouden door een Borders shop ;) Dit is eigenlijk de place to be voor koopjes onder de boeken. HEt is hier dat ik mijn gezochte kookboek met recipes van cookies, brownies en ... zou in beslag nemen tegen $12.99 ipv de barnes prijs van $29.99. minder dan de helft! Dan naar de starbucks... onder het genot van een caramel machiatto, caffe latte, cookies, cake en appelsap even uitgerust of zeg maar gedroogd. Wel heel goed gedisciplineerd want meneer de Sheriff en 2 deputy's kwamen hun 4 uurtje ook bij Starbucks genieten.
Terug thuis even internet geraadpleegd en de toffe bericht gelezen dat Seaworld een gratis dag biedt aan mensen die gestrand zijn in Florida mits het tonen van je ticketten! Daar zullen we meer dan waarschijnlijk gebruik van maken. Mooi gebaar!
Nu mashed potatoes maken met iets van vlees...
See you later!
Enkele sfeerbeelden van Celebration.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
